เห็นหน้าเธอทุกวัน

ได้ยินเสียงทุกคืน

กับทุกคำพูดที่เธอย้ำเตือน

"อยู่ด้วยเสมอ"

 

แม้ไกลแสนไกล

ข้ามแผ่นฟ้า

สุดผืนดิน

"อยู่กับเธอ"

 

แต่

 

ถึงแม้จะเชื่อทุกคำพูด

เชื่อทุกอย่าง

ยิ้มฝืนไว้

"ถึงยังไง มันก็ไกลแสนไกล"

 

ขอโทษ

ทนไม่ไหวจริงๆ

คิดถึง

โหยหา

เป็นห่วง

 

แม้จะย้ำเตือนเท่าไหร่

แม้ที่เธอพูดจะเป็นความจริง

แต่ก็เป็นความจริงที่เราสร้างขึ้นมา

 

แต่ท้ายที่สุด

จุดสูงสุด

 

เราก็อยู่กันคนละโลกอยู่ดี

 

รู้อยู่แล้ว ว่าเมื่อเราห่างกัน มันก็ต้องเป็นอย่างนี้

รู้สึกอย่างนี้

...

เตรียมใจไว้แล้วก่อนมา...แต่ก็อดไม่ไหว

ในเมืองที่ฉันไม่รู้จักอะไรเลย

ไม่รู้จักคน ไม่รู้จักที่ ไม่รู้จักทาง

แม้แต่ใบไม้ที่ปกติมักจะมองข้าม

มาตอนนี้ก็ยังแสดงถึงความไม่คุ้นเคย...

 

แม้แต่เสียงนกที่ร้อง เบาๆ กลางสวน

กลับไม่เพราะ ดั่งตอนเราเหยียบดินผืนเดียวกัน

ลมเย็นยามเช้า

กลับหนาวลึกลงในจิตใจ

 

ไม่เหมือนบ้าน ฉันยังพอทนไหว

แต่การรู้ว่าเราอยู่ห่างกันไกล แสน ไกล

มันทรมานเหลือทน